خوش باش که هر که راز داند از مولانا غزل 712
1. خوش باش که هر که راز داند
داند که خوشی خوشی کشاند
ساقی زان می که می‌چریدند از مولانا غزل 713
1. ساقی زان می که می‌چریدند
بفزای که یارکان رسیدند
اول نظر ار چه سرسری بود از مولانا غزل 714
1. اول نظر ار چه سرسری بود
سرمایه و اصل دلبری بود
اول نظر ار چه سرسری بود از مولانا غزل 715
1. اول نظر ار چه سرسری بود
سرمایه و اصل دلبری بود
دیر آمده‌ای سفر مکن زود از مولانا غزل 716
1. دیر آمده‌ای سفر مکن زود
ای مایه هر مراد و هر سود
آن کس که به بندگیت آید از مولانا غزل 717
1. آن کس که به بندگیت آید
با او تو چنین کنی نشاید
آخر گهر وفا ببارید از مولانا غزل 718
1. آخر گهر وفا ببارید
آخر سر عاشقان بخارید
ای اهل صبوح در چه کارید از مولانا غزل 719
1. ای اهل صبوح در چه کارید
شب می‌گذرد روا مدارید
از بهر چه در غم و زحیرید از مولانا غزل 720
1. از بهر چه در غم و زحیرید
وقت سفرست خر بگیرید
هر سینه که سیمبر ندارد از مولانا غزل 721
1. هر سینه که سیمبر ندارد
شخصی باشد که سر ندارد
ما مست شدیم و دل جدا شد از مولانا غزل 722
1. ما مست شدیم و دل جدا شد
از ما بگریخت تا کجا شد