صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد از مولانا غزل 580
1. صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد
میان بندید عشرت را که یار اندر کنار آمد
مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد از مولانا غزل 581
1. مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد
زمین سرسبز و خرم شد زمان لاله زار آمد
اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند از مولانا غزل 582
1. اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند
به جای مفرش و بالی همه مشت و لگد بیند
رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید از مولانا غزل 583
1. رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید
بیابد پاکی مطلق در او هر چه پلید آید
یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر دارد از مولانا غزل 584
1. یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر دارد
نمی‌خواهم هنرمندی که دیده در هنر دارد
مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد از مولانا غزل 585
1. مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد
مرا مطرب چنان باید که زهره پیش او میرد
سعادت جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد از مولانا غزل 586
1. سعادت جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد
ندارد پای عشق سر باشد
صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمد از مولانا غزل 587
1. صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمد
چو زرکوبست آن دلبر رخ من سیم کوب آمد
صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد از مولانا غزل 588
1. صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد
اگر تلبیس نو دارد همانست او که پار آمد
شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد از مولانا غزل 589
1. شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد
کنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد
سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود از مولانا غزل 590
1. سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود
چو جان بهر نظر باشد روان بی‌نظر چه بود