صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی از مولانا غزل 2497
1. صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی
لعل و عقیق می‌کند در دل کان گداییی
مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی از مولانا غزل 2498
1. مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی
برون آورد تا گشتم چنین شیدا و سودایی
مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغمایی از مولانا غزل 2499
1. مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغمایی
که او صف‌های شیران را بدراند به تنهایی
چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردی از مولانا غزل 2500
1. چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردی
مگر تو فکر منحوسی که جز بر غم نمی‌گردی
گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی از مولانا غزل 2501
1. گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی
وگر یارم فقیرستی ز زر فارغ چه غم بودی
امیر دل همی‌گوید تو را گر تو دلی داری از مولانا غزل 2502
1. امیر دل همی‌گوید تو را گر تو دلی داری
که عاشق باش تا گیری ز نان و جامه بیزاری
چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی از مولانا غزل 2503
1. چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی
براق عشق جان داری ز مرگ خر چه اندیشی
اگر زهر است اگر شکر چه شیرین است بی‌خویشی از مولانا غزل 2504
1. اگر زهر است اگر شکر چه شیرین است بی‌خویشی
کله جویی نیابی سر چه شیرین است بی‌خویشی
چو بی گه آمدی باری درآ مردانه‌ای ساقی از مولانا غزل 2505
1. چو بی گه آمدی باری درآ مردانه‌ای ساقی
بپیما پنج پیمانه به یک پیمانه‌ای ساقی
مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی از مولانا غزل 2506
1. مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی
به بوسیدن چنان دستی ز شاهنشاه سلطانی
بیامد عید ای ساقی عنایت را نمی‌دانی از مولانا غزل 2507
1. بیامد عید ای ساقی عنایت را نمی‌دانی
غلامانند سلطان را بیارا بزم سلطانی