ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ای از مولانا غزل 2486
1. ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ای
در سر و در دماغ جان جسته ز تو فسانه‌ای
هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی از مولانا غزل 2487
1. هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی
آتش عشق درزده تا نبود عمارتی
ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی از مولانا غزل 2488
1. ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی
آتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی
گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری از مولانا غزل 2489
1. گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری
تا نفروشی ای صنم کز مه و مهر خوشتری
ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری از مولانا غزل 2490
1. ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری
در سر مست من فکن جام شراب احمری
جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری از مولانا غزل 2491
1. جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری
برف تو بفسراندت گر تو تنور آذری
هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی از مولانا غزل 2492
1. هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی
دید غرض که فقر بد بانگ الست را بلی
رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمی از مولانا غزل 2493
1. رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمی
دیده شدی نشان من گر نه که بی‌نشانمی
زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنی از مولانا غزل 2494
1. زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنی
کرته شام را ز مه نقش و طراز می‌کنی
آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی از مولانا غزل 2495
1. آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی
غم نخورد از آنک تو روی بر او ترش کنی
خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهی از مولانا غزل 2496
1. خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهی
هست شکرلبی اگر سرکه به قند می‌دهی