قرابه باز دانا هش دار آبگینه از مولانا غزل 2386
1. قرابه باز دانا هش دار آبگینه
تا در میان نیفتد سودای کبر و کینه
پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه از مولانا غزل 2387
1. پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه
با آن جمال و خوبی آخر چه جای توبه
این جا کسی است پنهان دامان من گرفته از مولانا غزل 2388
1. این جا کسی است پنهان دامان من گرفته
خود را سپس کشیده پیشان من گرفته
در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده از مولانا غزل 2389
1. در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده
بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاه زاده
آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده از مولانا غزل 2390
1. آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده
فردا از او ببینی صد حور رو گشاده
بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده از مولانا غزل 2391
1. بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده
دروازه بلا را بر عشق باز کرده
ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده از مولانا غزل 2392
1. ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده
دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده
برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده از مولانا غزل 2393
1. برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده
جویان و پای کوبان از آسمان رسیده
از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله از مولانا غزل 2394
1. از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله
آن دلبرم درآمد در کف یکی پیاله
دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه از مولانا غزل 2395
1. دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه
برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
ای پاک از آب و از گل پایی در این گلم نه از مولانا غزل 2396
1. ای پاک از آب و از گل پایی در این گلم نه
بی‌دست و دل شدستم دستی بر این دلم نه