سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه از مولانا غزل 2375
1. سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه
مهل ای طفل به سستی طرف چادر روزه
صنما از آنچ خوردی بهل اندکی به ما ده از مولانا غزل 2376
1. صنما از آنچ خوردی بهل اندکی به ما ده
غم تو به توی ما را تو به جرعه‌ای صفا ده
ای خداوند یکی یار جفاکارش ده از مولانا غزل 2377
1. ای خداوند یکی یار جفاکارش ده
دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده
صد خمار است و طرب در نظر آن دیده از مولانا غزل 2378
1. صد خمار است و طرب در نظر آن دیده
که در آن روی نظر کرده بود دزدیده
بده آن باده جانی که چنانیم همه از مولانا غزل 2379
1. بده آن باده جانی که چنانیم همه
که می از جام و سر از پای ندانیم همه
پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه از مولانا غزل 2380
1. پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه
توبه کردن از گناه آمد گناه
عشق بین با عاشقان آمیخته از مولانا غزل 2381
1. عشق بین با عاشقان آمیخته
روح بین با خاکدان آمیخته
ای بخاری را تو جان پنداشته از مولانا غزل 2382
1. ای بخاری را تو جان پنداشته
حبه زر را تو کان پنداشته
عشق تو از بس کشش جان آمده از مولانا غزل 2383
1. عشق تو از بس کشش جان آمده
کشتگانت شاد و خندان آمده
جسته‌اند دیوانگان از سلسله از مولانا غزل 2384
1. جسته‌اند دیوانگان از سلسله
ز آنک برزد بوی جان از سلسله
روز ما را دیگران را شب شده از مولانا غزل 2385
1. روز ما را دیگران را شب شده
ز آفتابی اختران را شب شده