آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن از مولانا غزل 1949
1. آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن
بر مرید مرده خوانم اندراندازد کفن
بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این از مولانا غزل 1950
1. بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این
بوی آن یار جهان آرای جان افزاست این
ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین از مولانا غزل 1951
1. ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین
گر تو دست آموز شاهی خویشتن را باز بین
هست ما را هر زمانی از نگار راستین از مولانا غزل 1952
1. هست ما را هر زمانی از نگار راستین
لقمه‌ای اندر دهان و دیگری در آستین
هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان همچنین از مولانا غزل 1953
1. هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان همچنین
آفرین‌ها بر جمالت همچنین جان همچنین
عیش‌هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان از مولانا غزل 1954
1. عیش‌هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان
وز شما کان شکر باد این جهان ای عاشقان
ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان از مولانا غزل 1955
1. ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان
هوشیاری در میان بیخودان و مستیان
سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن از مولانا غزل 1956
1. سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن
آستین را می فشاند در اشارت سوی من
هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن از مولانا غزل 1957
1. هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن
هست عاشق هر زمانی بیخود و شیدا شدن
ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن از مولانا غزل 1958
1. ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن
ذکر فردا نسیه باشد نسیه را گردن بزن
روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن از مولانا غزل 1959
1. روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن
زلف او دعوی کند کاینک رسن بازی رسن