ای دوست عتاب را رها کن از مولانا غزل 1928
1. ای دوست عتاب را رها کن
تدبیر دوای درد ما کن
ای عربده کرده دوش با من از مولانا غزل 1929
1. ای عربده کرده دوش با من
می خورده و کرده جوش با من
امروز تو خوشتری و یا من از مولانا غزل 1930
1. امروز تو خوشتری و یا من
بی من تو چگونه‌ای و با من
عقل از کف عشق خورد افیون از مولانا غزل 1931
1. عقل از کف عشق خورد افیون
هش دار جنون عقل اکنون
ای دشمن عقل و جان شیرین از مولانا غزل 1932
1. ای دشمن عقل و جان شیرین
نور موسی و طور سینین
برخیز و صبوح را برنجان از مولانا غزل 1933
1. برخیز و صبوح را برنجان
ای روی تو آفتاب رخشان
از ما مرو ای چراغ روشن از مولانا غزل 1934
1. از ما مرو ای چراغ روشن
تا زنده شود هزار چون من
دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان از مولانا غزل 1935
1. دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان
گر زبانش تلخ گوید قند دارد در دهان
عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن از مولانا غزل 1936
1. عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن
تا چه‌ها در می دمد این عشق در سرنای تن
هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین از مولانا غزل 1937
1. هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین
کو به نقشی دیگر آید سوی تو می دان یقین
نازنینی را رها کن با شهان نازنین از مولانا غزل 1938
1. نازنینی را رها کن با شهان نازنین
ناز گازر برنتابد آفتاب راستین