آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن از مولانا غزل 1882
1. آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن
ز آیینه ندیده‌ست او الا سیهی آهن
بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن از مولانا غزل 1883
1. بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن
بی او نتوان شستن بی‌او نتوان خفتن
آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن از مولانا غزل 1884
1. آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن
بر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن
ای سرده صد سودا دستار چنین می کن از مولانا غزل 1885
1. ای سرده صد سودا دستار چنین می کن
خوب است همین شیوه ای دوست همین می کن
نی نی به از این باید با دوست وفا کردن از مولانا غزل 1886
1. نی نی به از این باید با دوست وفا کردن
نی نی کم از این باید تقصیر و جفا کردن
گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان از مولانا غزل 1887
1. گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان
وگر عاشق شاهی روان باش به میدان
بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن از مولانا غزل 1888
1. بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن
اگر بوسه به جانی است فریضه است خریدن
دل دل دل تو دل مرا مرنجان از مولانا غزل 1889
1. دل دل دل تو دل مرا مرنجان
چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان
با روی تو کفر است به معنی نگریدن از مولانا غزل 1890
1. با روی تو کفر است به معنی نگریدن
یا باغ صفا را به یکی تره خریدن
ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدن از مولانا غزل 1891
1. ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدن
وز نیک و بدت پاک بخواهیم بریدن
هر شب که بود قاعده سفره نهادن از مولانا غزل 1892
1. هر شب که بود قاعده سفره نهادن
ما را ز خیال تو بود روزه گشادن
صد گوش نوم باز شد از راز شنودن از مولانا غزل 1893
1. صد گوش نوم باز شد از راز شنودن
بی بوددهنده نتوان زادن و بودن