چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من از مولانا غزل 1838
1. چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من
صید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن
1. چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من
صید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن
1. واقعهای بدیدهام لایق لطف و آفرین
خیز معبرالزمان صورت خواب من ببین
1. مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین
نغنغه دگر بزن پرده تازه برگزین
1. تا چه خیال بستهای ای بت بدگمان من
تا چو خیال گشتهام ای قمر چو جان من
1. چهره شرمگین تو بستد شرمگان من
شور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من
1. دوش چه خوردهای دلا راست بگو نهان مکن
همچو کسان بیگنه روی به آسمان مکن
1. مرا در دل همیآید که من دل را کنم قربان
نباید بددلی کردن بباید کردن این فرمان
1. عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهان
میان راه پیش آمد نوازش کرد چون شاهان
1. حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن
می چون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتن
1. خرامان می روی در دل چراغ افروز جان و تن
زهی چشم و چراغ دل زهی چشمم به تو روشن
1. چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردن
چه باشد ناز معشوقان به جز بیگانگی کردن