باز نگار می کشد چون شتران مهار من از مولانا غزل 1828
1. باز نگار می کشد چون شتران مهار من
یارکشی است کار او بارکشی است کار من
گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من از مولانا غزل 1829
1. گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من
هیچ مباش یک نفس غایب از این کنار من
تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من از مولانا غزل 1830
1. تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من
همچو چراغ می جهد نور دل از دهان من
راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این از مولانا غزل 1831
1. راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این
بیش فلک نمی‌کشد درد مرا و نی زمین
مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن از مولانا غزل 1832
1. مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن
کز طرفی صدای خوش دررسدی ز ناگهان
آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان از مولانا غزل 1833
1. آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان
عفو نما و درگذر از گنه و عثار جان
عید نمای عید را ای تو هلال عید من از مولانا غزل 1834
1. عید نمای عید را ای تو هلال عید من
گوش بمال ماه را ای مه ناپدید من
گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من از مولانا غزل 1835
1. گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من
ای دم تو ندیم من ای رخ تو بهار من
باز بهار می کشد زندگی از بهار من از مولانا غزل 1836
1. باز بهار می کشد زندگی از بهار من
مجلس و بزم می نهد تا شکند خمار من
یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من از مولانا غزل 1837
1. یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من
بسته ره گریز من برده دل و قرار من