ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم از مولانا غزل 1708
1. ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم
باغم چه می بری چو تویی باغ و گلشنم
ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم از مولانا غزل 1709
1. ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم
بیچاره نیستیم که درمان و چاره‌ایم
با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم از مولانا غزل 1710
1. با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
با چشم تو ز باده و خمار فارغیم
بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم از مولانا غزل 1711
1. بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم
حاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم
ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم از مولانا غزل 1712
1. ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم
ما خانه زیر گنبد اطلس نمی‌کنیم
خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم از مولانا غزل 1713
1. خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم
دیدیم این جهان را تا آن جهان رویم
چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام از مولانا غزل 1714
1. چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام
بام چه باشد بگو بر فلک سبزفام
هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام از مولانا غزل 1715
1. هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام
دشمنم از مرگ من کور شود والسلام
امشب جان را ببر از تن چاکر تمام از مولانا غزل 1716
1. امشب جان را ببر از تن چاکر تمام
تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام
لولیکان توییم در بگشا ای صنم از مولانا غزل 1717
1. لولیکان توییم در بگشا ای صنم
لولیکان را دمی بار ده ای محتشم
ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم از مولانا غزل 1718
1. ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم
بسته شکرخنده را تا که بگریانیم
پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم از مولانا غزل 1719
1. پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم
بیشتر آ گوهرا تا همه دریا رویم