آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم از مولانا غزل 1697
1. آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم
چندین زبون نیم که ز استیز تو گریزم
ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم از مولانا غزل 1698
1. ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم
ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم
دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم از مولانا غزل 1699
1. دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم
خط را کنی مسلسل یعنی که من نخوانم
عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم از مولانا غزل 1700
1. عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم
نامم بها نهادند گر چه که بی‌بهایم
آوازه جمالت از جان خود شنیدیم از مولانا غزل 1701
1. آوازه جمالت از جان خود شنیدیم
چون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم
درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم از مولانا غزل 1702
1. درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم
تا نقش‌های خود را یک یک فروتراشیم
من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم از مولانا غزل 1703
1. من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم
من آن گدای عورم کز شاه خشم کردم
اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم از مولانا غزل 1704
1. اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم
می زن دهل به شکر دلا لم و لم و لم
از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم از مولانا غزل 1705
1. از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم
از رشک و غیرت است که در چادری شدیم
برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم از مولانا غزل 1706
1. برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم
بزم شهنشه‌ست نه ما باده می خریم
چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام از مولانا غزل 1707
1. چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام
جان داده‌ام ولیک جهانی خریده‌ام