خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم از مولانا غزل 1586
1. خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم
خویش را چون سرکه دیدم در شکر آمیختم
عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم از مولانا غزل 1587
1. عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم
بس کن آخر بس کن آخر روستایی نیستم
من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم از مولانا غزل 1588
1. من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم
آنک خم را ساخت هم او می شناسد خوی خم
چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم از مولانا غزل 1589
1. چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم
پیش آن عید ازل جان بهر قربان می برم
چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم از مولانا غزل 1590
1. چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم
از معانی در معانی تا روم من خوشترم
وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم از مولانا غزل 1591
1. وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم
بندها را بردرانم پندها را بشکنم
نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم از مولانا غزل 1592
1. نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم
نی تو گفتی عالمی در عشق او برهم زنم
روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم از مولانا غزل 1593
1. روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم
عاشقی بس پخته‌ام این ننگ را بر خود نهم
ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم از مولانا غزل 1594
1. ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم
لاجرم رقصان همه شب گرد آن مه پاره‌ایم
سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم از مولانا غزل 1595
1. سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم
عالمی برهم زدیم و چست و بیرون تاختیم
چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم از مولانا غزل 1596
1. چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم
یار تنهاماندگان را دم به دم می خواندیم
این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم از مولانا غزل 1597
1. این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم
جمع مستان را بخوان تا باده‌ها با هم خوریم