گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم از مولانا غزل 1454
1. گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم
گفتا که به غیر آن صد چیز عجب دارم
1. گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم
گفتا که به غیر آن صد چیز عجب دارم
1. ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارم
وز بام فلک پنهان من راه گذر دارم
1. توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم
زان کس که کند توبه زین واقعه بیزارم
1. من خفته وشم اما بس آگه و بیدارم
هر چند که بیهوشم در کار تو هشیارم
1. یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمیدارم
زیرا که تویی کارم زیرا که تویی بارم
1. تا عاشق آن یارم بیکارم و بر کارم
سرگشته و پابرجا ماننده پرگارم
1. بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم
برده ز فلک خرقه آورده که من عورم
1. پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم
تو تلخ مشو با من تا تنگ شکر گیرم
1. صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم
وانگه همه بتها را در پیش تو بگدازم
1. شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم
تا زان لب خندانت یک خنده بیاموزم
1. سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم
در بادیه مردان محوست تو را جم جم