جان منست او هی مزنیدش از مولانا غزل 1280
1. جان منست او هی مزنیدش
آن منست او هی مبریدش
ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش از مولانا غزل 1281
1. ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش
مراست ملک سلیمان چو نقد گشت عیانش
تمام اوست که فانی شدست آثارش از مولانا غزل 1282
1. تمام اوست که فانی شدست آثارش
به دوستگانی اول تمام شد کارش
ندا رسید به عاشق ز عالم رازش از مولانا غزل 1283
1. ندا رسید به عاشق ز عالم رازش
که عشق هست براق خدای می‌تازش
سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش از مولانا غزل 1284
1. سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش
دمی چو جان مجرد رویم در بر عیش
شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش از مولانا غزل 1285
1. شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش
چه باده‌هاست بتم را در آن کدوی ترش
شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش از مولانا غزل 1286
1. شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش
دل خراب طپیدن گرفت از آغازش
مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش از مولانا غزل 1287
1. مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش
که هر دو آب حیاتست پخته و خامش
چو رو نمود به منصور وصل دلدارش از مولانا غزل 1288
1. چو رو نمود به منصور وصل دلدارش
روا بود که رساند به اصل دل دارش
دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش از مولانا غزل 1289
1. دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش
چو تشنه تو باشد که باشد سقایش
مست گشتم ز ذوق دشنامش از مولانا غزل 1290
1. مست گشتم ز ذوق دشنامش
یا رب آن می بهست یا جامش