ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش از مولانا غزل 1248
1. ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش
ساقی دیوانگانی همچو می دیوانه باش
شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش از مولانا غزل 1249
1. شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش
چو ز تیر تست بنده بکشد کمان آتش
به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش از مولانا غزل 1250
1. به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش
وگر از غمزه جادو برد ایمان رسدش
گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش از مولانا غزل 1251
1. گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش
ور رخش طعنه زند بر گل تر می‌رسدش
آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش از مولانا غزل 1252
1. آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش
بوک این همت ما جانب بستان کشدش
بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش از مولانا غزل 1253
1. بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
نفس اگر سر بکشد گوش کشان می‌کشدش
من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش از مولانا غزل 1254
1. من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش
خویش را غیر مینگار و مران از در خویش
اندک اندک راه زد سیم و زرش از مولانا غزل 1255
1. اندک اندک راه زد سیم و زرش
مرگ و جسک نو فتاد اندر سرش
آنک جانش داده‌ای آن را مکش از مولانا غزل 1256
1. آنک جانش داده‌ای آن را مکش
ور ندادی نقش بی‌جان را مکش
چون تو شادی بنده گو غمخوار باش از مولانا غزل 1257
1. چون تو شادی بنده گو غمخوار باش
تو عزیزی صد چو ما گو خوار باش