هر کس خط و خال تو می جوید از غروی غزل 13
1. هر کس خط و خال تو می جوید
جز خطۀ عشق نمی پوید
با نیک و بد دنیا خوش باش از غروی غزل 14
1. با نیک و بد دنیا خوش باش
چون بادۀ صافی بیغش باش
افسوس که گوهر نفس نفیس از غروی غزل 15
1. افسوس که گوهر نفس نفیس
از کف دادی بمتاع خسیس
آن سینه که مهر تو مه دارد از غروی غزل 16
1. آن سینه که مهر تو مه دارد
روزی چه شبان سیه دارد
برقی از غمزۀ مستی زد از غروی غزل 17
1. برقی از غمزۀ مستی زد
آتش در خرمن هستی زد
یار آنچه بسینۀ سینا کرد از غروی غزل 18
1. یار آنچه بسینۀ سینا کرد
با این دل سوختۀ ما کرد
هر کس بتو دست تولی زد از غروی غزل 19
1. هر کس بتو دست تولی زد
پا بر سر عرش معلی زد
ای بسته دل اندر خوان طمع از غروی غزل 20
1. ای بسته دل اندر خوان طمع
وی خسته تن از پیکان طمع
ای محور دایره ملکوت از غروی غزل 21
1. ای محور دایره ملکوت
سرگشتۀ بادیۀ ناسوت
ای تاب و توانم را برده از غروی غزل 22
1. ای تاب و توانم را برده
رحمی بر این دل افسرده
ای داغ تو لالۀ باغ دلم از غروی غزل 23
1. ای داغ تو لالۀ باغ دلم
وی سوز تو نور چراغ دلم
رسوای زمانه «زبانم» کرد از غروی غزل 24
1. رسوای زمانه «زبانم» کرد
فاش این همه راز نهانم کرد