ازین دوازده برجم رسید کار به جان از مسعود سعد سلمان قصیده 244
1. ازین دوازده برجم رسید کار به جان
که رنج دیدم از هر یکی به دیگر سان
تا بود شخص آدمی را جان از مسعود سعد سلمان قصیده 245
1. تا بود شخص آدمی را جان
نبود حرص را قیاس و کران
خویش را در جهان علم کردن از مسعود سعد سلمان قصیده 246
1. خویش را در جهان علم کردن
هست بر خویشتن ستم کردن
چون سیه کرد خاک پیرامن از مسعود سعد سلمان قصیده 247
1. چون سیه کرد خاک پیرامن
شب کشان کرد بر هوا دامن
مقصور شد مصالح کار جهانیان از مسعود سعد سلمان قصیده 248
1. مقصور شد مصالح کار جهانیان
بر حبس و بند این تن رنجور ناتوان
فراخت رایت ملک و ملک به علیین از مسعود سعد سلمان قصیده 249
1. فراخت رایت ملک و ملک به علیین
کفایت ثقت الملک طاهربن علی
ای چرخ ملک و دولت و سلطان داد و دین از مسعود سعد سلمان قصیده 250
1. ای چرخ ملک و دولت و سلطان داد و دین
مسعود شهریار زمان خسرو زمین
ای تاخته از غزنین ناگه زده بر سقسین از مسعود سعد سلمان قصیده 251
1. ای تاخته از غزنین ناگه زده بر سقسین
چونان که به صید اندر بر کبک زند شاهین
ای تیغ شاه موسم کارست کار کن از مسعود سعد سلمان قصیده 252
1. ای تیغ شاه موسم کارست کار کن
وز خون کنار خاک چو دریا کنار کن
آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین از مسعود سعد سلمان قصیده 253
1. آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین
کافریدش زآفرین خویشتن جان آفرین
به نام ایزد بی چون به قصد حضرت سلطان از مسعود سعد سلمان قصیده 254
1. به نام ایزد بی چون به قصد حضرت سلطان
ز هندستان برون آمد امیر و شاه هندستان