1 از چشم تو صد زخم درشتست مرا چون زلف توزان خمیده پشتست مرا
2 چشمت را گو نهفته دار آن سرخی تا کس بنداندی که کشتست مرا
1 دل بنهادم هر غم و تیماری را نتوان بگذاشت چونتو دلداری را
2 ور آرزوی چشم تو خون دل ماست چون رد کنم آرزوی بیماری را
1 هر چند ز بهر چون تو جانانی را در عشق تو کم گرفته ام جانی را
2 لیکن تو روا مدار بی فایدتی خون ریختن چو من مسلمانی را
1 یاری که دل منست مسکن او را هر لحظه بهانه ایست با من او را
2 زانجا که جمال اوی و بدخوئی اوست نی دوست توانخواند و نه دشمن او را
1 ایدوست چنین مکن فرامشت مرا یکباره مینداز پس پشت مرا
2 ورقصد تو کشتنست و مقصد اینست آسان تر ازین همی توان کشت مرا
1 روئیست چو ماه عنبرآمیز او را زلفیست چو مار فتنه انگیز او را
2 شیرین سخنانیست دل آویز او را یارب تو ز چشم بد بپرهیز او را
1 ای عشق چه دردی تو که درمانت نیست ای جان به چه زندهای که جانانت نیست
2 ای صبح نه وصلی تو که پیدا نشوی ای شب نه غم منی که پایانت نیست
1 یکباره ز ما فلک فراغت دادت یکباره فراموش شدیم از یادت
2 با کم ز منی رای وصال افتادت گفتی که با ازتست مبارک بادت
1 ای کشته چو من هزار در پای غمت وی غرقه چو من بسی بدریای غمت
2 ویران مکن این دیده و دل ز آتش و آب کان جای خیال تست وین جای غمت
1 بس رنگ که نقاش ازل میآمیخت تا بر زبر چشم تو خالی انگیخت
2 گوئی که دل سوخته ام فرصت یافت وز زلف تو در حمایت چشم گریخت