شاها بروادت بجهان داد زیاد از آذر بیگدلی رباعی 49
1. شاها بروادت بجهان داد زیاد
عمرت ز همه جهانیان باد زیاد
آن کس که بچرخ، نقش اختر بندد از آذر بیگدلی رباعی 50
1. آن کس که بچرخ، نقش اختر بندد
و آن کس که ببحر، آب گوهر بندد
دیدم گلکی بصد دهان میخندد از آذر بیگدلی رباعی 51
1. دیدم گلکی بصد دهان میخندد
گفتم: بطراوت چمن میخندد
جان رفت و، دل از تو باز دردی دارد؛ از آذر بیگدلی رباعی 52
1. جان رفت و، دل از تو باز دردی دارد؛
اشک سرخی و رنگ زردی دارد
امشب که ز وصلم بطرب میگذرد از آذر بیگدلی رباعی 53
1. امشب که ز وصلم بطرب میگذرد
از غصه بمن شبی عجب میگذرد
در کوی بتان، گاه نفس میگیرد؛ از آذر بیگدلی رباعی 54
1. در کوی بتان، گاه نفس میگیرد؛
گفتیم: دل آنکه داد، پس میگیرد
وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛ از آذر بیگدلی رباعی 55
1. وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛
وز لاله و گل، شمع و چراغ افروزد
از خواب سیه روز تو، چون شب خیزد؛ از آذر بیگدلی رباعی 56
1. از خواب سیه روز تو، چون شب خیزد؛
چون شب، ز غمت یار بش از لب خیزد!
نایی ز نوا فتاده، تا نی برسد! از آذر بیگدلی رباعی 57
1. نایی ز نوا فتاده، تا نی برسد!
ساقی سر خم ستاده، تا می برسد!
چون کار نظر بپاک بینی برسد از آذر بیگدلی رباعی 58
1. چون کار نظر بپاک بینی برسد
یا زور کمر بدار چینی برسد
صهبا، ز زکامش مژه چون پرنم شد؛ از آذر بیگدلی رباعی 59
1. صهبا، ز زکامش مژه چون پرنم شد؛
زین واقعه حال دوستان درهم شد
ترکی که مرا برده ی خود میداند از آذر بیگدلی رباعی 60
1. ترکی که مرا برده ی خود میداند
جانم بلب آورده ی خود میداند