گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم از آشفتهٔ غزل 797
1. گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم
بر آتش دیگدان دارم کجا از جوش بنشینم
نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام از آشفتهٔ غزل 798
1. نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام
این چه شادی بود و این نوبت چه وین عشرت کدام
در نیکویی افسانه‌ای از آشنا بیگانه‌ای از آشفتهٔ غزل 799
1. در نیکویی افسانه‌ای از آشنا بیگانه‌ای
چون شمع در هر خانه ما نیز هم بد نیستیم
قومی زنند لاف که اهل شریعتیم از آشفتهٔ غزل 800
1. قومی زنند لاف که اهل شریعتیم
جمعی دیگر بیاوه که پیر طریقتیم
زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام از آشفتهٔ غزل 801
1. زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام
تا شکایت بر در پیر مغان آورده‌ام
زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم از آشفتهٔ غزل 802
1. زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم
بجانم زآشنائیها سر بیگانگی دارم
ز بس شاگردی عشقت به مکتب‌خانه‌ها کردم از آشفتهٔ غزل 803
1. ز بس شاگردی عشقت به مکتب‌خانه‌ها کردم
به درس عشق چون مجنون به عصر خویش استادم
چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام از آشفتهٔ غزل 804
1. چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام
چو آفتاب بر آمد مهی بگوشه بام
ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی از آشفتهٔ غزل 805
1. ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی
تو باغ خوبی را بهی ما نیز هم بد نیستیم
تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد از آشفتهٔ غزل 806
1. تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد
از حرم شوق تو کرده است عنان معطوفم
چنان بطره لیلای خویش مفتونم از آشفتهٔ غزل 807
1. چنان بطره لیلای خویش مفتونم
که در فنون جنون اوستاد مجنونم