دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم از آشفتهٔ غزل 785
1. دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم
عود وش از یاد زلفینت بر آتش سوختم
به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم از آشفتهٔ غزل 786
1. به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم
اگرچه یک جهان جان باشدم دامن برافشانم
بیهده عمری بصرف مهر خوبان کرده ایم از آشفتهٔ غزل 787
1. بیهده عمری بصرف مهر خوبان کرده ایم
درد بود است آنچه او را فکر درمان کرده ایم
زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم از آشفتهٔ غزل 788
1. زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم
چون زتست درد درمان زکسی نمی پذیرم
دست گفتیم بران زلف چلیپا بزنیم از آشفتهٔ غزل 789
1. دست گفتیم بران زلف چلیپا بزنیم
بر سر عقل دگر رشته سودا بزنیم
ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم از آشفتهٔ غزل 790
1. ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم
بنده ام کرده ای از چیست نداری نگهم
عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم از آشفتهٔ غزل 791
1. عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم
نیست گر آب حیاتی بده ای خضر نجاتم
مقبول میفروش گر افتاد خدمتم از آشفتهٔ غزل 792
1. مقبول میفروش گر افتاد خدمتم
شاید ملک زند بفلک کوس دولتم
ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم از آشفتهٔ غزل 793
1. ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم
به جز حرمان ثمر از کشتهٔ عالم نمی‌بینم
آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم از آشفتهٔ غزل 794
1. آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم
با همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم
بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم از آشفتهٔ غزل 795
1. بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم
صلیب رشته تسبیح زاهد رفته از یادم
بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم از آشفتهٔ غزل 796
1. بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم
بمستی از سر این سبحه و زنار برخیزم