زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم از آشفتهٔ غزل 737
1. زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم
عاشقم عاشق با عشق چه تدبیر کنم
مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت از آشفتهٔ غزل 738
1. مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت
که مرغ زیرک از این دانه اوفتد در دام
بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم از آشفتهٔ غزل 739
1. بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم
اگر تو زهر دهی نوشم و شکر نخورم
شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم از آشفتهٔ غزل 740
1. شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم
ساقی گل‌چهره کو مطرب کجایی کو ندیم
گفتمش بسته آن طره پرچین توام از آشفتهٔ غزل 741
1. گفتمش بسته آن طره پرچین توام
گفت هی نافه ببر آهوی مشکین توام
من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم از آشفتهٔ غزل 742
1. من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم
نیم حمول که جز بار دوست بار کشم
هر که در میکده عشق شد امروز مقیم از آشفتهٔ غزل 743
1. هر که در میکده عشق شد امروز مقیم
نیست فردا بدلش آرزوی باغ نعیم
چگونه از لب جانانه کام برگیرم از آشفتهٔ غزل 744
1. چگونه از لب جانانه کام برگیرم
مگر که از سر و جان یکدو گام برگیرم
مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام از آشفتهٔ غزل 745
1. مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام
که گر دعا کنم آید سزای او دشنام
بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار از آشفتهٔ غزل 746
1. بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار
تا که شایسته ات آشفته به تکفیر کنم
ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم از آشفتهٔ غزل 747
1. ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم
بخویش بست و زعالم گسست پیوندم
چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم از آشفتهٔ غزل 748
1. چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم
وقت شد تا پرفشان چون بلبل بستان شوم