تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم از آشفتهٔ غزل 725
1. تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم
با همه سلسله ی ربطی و راهی داریم
چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم از آشفتهٔ غزل 726
1. چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم
سوزان ولیک تازه و تر خوش نشسته‌ایم
وقتی زفراق رنجه بودم از آشفتهٔ غزل 727
1. وقتی زفراق رنجه بودم
صبر دل خسته آزمودم
بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم از آشفتهٔ غزل 728
1. بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم
که همچو ذره زمهر تو بر هوا شده گردم
رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم از آشفتهٔ غزل 729
1. رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم
وای به بخت واژگون، آه ز کار مشکلم
تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم از آشفتهٔ غزل 730
1. تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم
که به تعداد سگان در شه معدودم
باگه در ملک فقر سلطانیم از آشفتهٔ غزل 731
1. باگه در ملک فقر سلطانیم
جان نثاران کوی جانانیم
گمان مدار که من از گزند مار بنالم از آشفتهٔ غزل 732
1. گمان مدار که من از گزند مار بنالم
مگر زعقرب جرار زلف یار بنالم
در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم از آشفتهٔ غزل 733
1. در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم
تا شور دل شیدا زآن سلسله انگیزم
همای عشق تو افکند سایه ی بسرم از آشفتهٔ غزل 734
1. همای عشق تو افکند سایه ی بسرم
فتاد سلطنت روزگار از نظرم
زلف تو تا گرفته ام با همه در کشاکشم از آشفتهٔ غزل 735
1. زلف تو تا گرفته ام با همه در کشاکشم
خال تو تا گزیده ام هندوی دل در آتشم
چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم از آشفتهٔ غزل 736
1. چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم
منکه اندر صفت هستی خود حیرانم