سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم از آشفتهٔ غزل 701
1. سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم
کشتی و نوح به یک موجش بشکست به هم
گردر میکده شهر به بستند چه غم از آشفتهٔ غزل 702
1. گردر میکده شهر به بستند چه غم
سایه تاک مباد از سر میخواران کم
یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم از آشفتهٔ غزل 703
1. یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم
زیب دامان و کنار از گل و سنبل بودم
عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم از آشفتهٔ غزل 704
1. عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم
یا رهی جز طلبت با قدم صدق نپویم
جام جم راح آتشین دارم از آشفتهٔ غزل 705
1. جام جم راح آتشین دارم
می گلگون بساتکین دارم
تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم از آشفتهٔ غزل 706
1. تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم
میل یک بوسه‌ای از آن لب نوشین دارم
تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم از آشفتهٔ غزل 707
1. تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم
آتش غیرت بر سینه سینا زده‌ایم
تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم از آشفتهٔ غزل 708
1. تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم
کافرم گر به جز از نور خدا می‌نگرم
تا خم زلف بتان آمده زنار دلم از آشفتهٔ غزل 709
1. تا خم زلف بتان آمده زنار دلم
بت پرستی زمیان و پرستار دلم
بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم از آشفتهٔ غزل 710
1. بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم
من چو آدم زپی گندم جنت افتم
از دیدنت همی نه زخود بیخبر شدم از آشفتهٔ غزل 711
1. از دیدنت همی نه زخود بیخبر شدم
کز برق جلوه تو سراپا شرر شدم
نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم از آشفتهٔ غزل 712
1. نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم
که در آیینهٔ دل طلعت دلدار می‌بینم