ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل از آشفتهٔ غزل 666
1. ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل
رشحه افشانی بحر کف ساقیست کفیل
گفتی زفراق یار چونم از آشفتهٔ غزل 667
1. گفتی زفراق یار چونم
چون مردم دیده غرق خونم
زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم از آشفتهٔ غزل 668
1. زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم
جز دود دل خلق در آن حلقه ندیدم
دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم از آشفتهٔ غزل 669
1. دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم
باد را از نفسی آتش سوزان کردم
دل به بر داشت فغانی و گمان کردم از آشفتهٔ غزل 670
1. دل به بر داشت فغانی و گمان کردم
که به غوغای جرس قطع بیابان کردم
با تف عشق ما در افتادیم از آشفتهٔ غزل 671
1. با تف عشق ما در افتادیم
شمع وش شعله بر سر افتادیم
عاشق و میْ‌پرست و شیداییم از آشفتهٔ غزل 672
1. عاشق و میْ‌پرست و شیداییم
رانده از کعبه و کلیساییم
من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم از آشفتهٔ غزل 673
1. من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم
دو زبان آتش افشان به بیان گشاده بودیم
وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم از آشفتهٔ غزل 674
1. وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم
بزندگانی خود چون رقیب کین دارم
ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم از آشفتهٔ غزل 675
1. ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم
همچون صبا بحلقه مو محرمت شوم
همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام از آشفتهٔ غزل 676
1. همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام
تازه نرد نظری با پسری باخته‌ام
بصد امید سوی کوی دلستان رفتم از آشفتهٔ غزل 677
1. بصد امید سوی کوی دلستان رفتم
گرفته دل بکف و بهر امتحان رفتم