گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور از آشفتهٔ غزل 571
1. گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور
ور توئی شاهد ما لعبت کشمر چه ضرور
هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور از آشفتهٔ غزل 572
1. هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور
گو بخوان فاتحه و صورت او بین از دور
دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار از آشفتهٔ غزل 573
1. دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار
بخت آوران بطالع میمون امیدوار
منم بگرفته دل از وصل دلبر از آشفتهٔ غزل 574
1. منم بگرفته دل از وصل دلبر
بود بی دلبرم کوهی بدل بر
بحث حکمت چه می‌کنی برخیز از آشفتهٔ غزل 575
1. بحث حکمت چه می‌کنی برخیز
دفتر معرفت در آب بریز
عشق کرد آدم از ملک ممتاز از آشفتهٔ غزل 576
1. عشق کرد آدم از ملک ممتاز
نبود مردمی بدیده باز
ای به بالات راست کسوت ناز از آشفتهٔ غزل 577
1. ای به بالات راست کسوت ناز
دو جهان بر درت بعجز و نیاز
شب قدر است این یا صبح نوروز از آشفتهٔ غزل 578
1. شب قدر است این یا صبح نوروز
که کوکب سعد گشت و بخت فیروز
پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز از آشفتهٔ غزل 579
1. پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز
لبریز چو گردد خم شاید که کند سر ریز
از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز از آشفتهٔ غزل 580
1. از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز
کی طبع اوست مایل مهر و وفا هنوز
از جهان و جهانیان بگریز از آشفتهٔ غزل 581
1. از جهان و جهانیان بگریز
از زمین و از آسمان بگریز
حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز از آشفتهٔ غزل 582
1. حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز
شکرفشان سزدم گر بود زبان امروز