مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید از آشفتهٔ غزل 523
1. مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید
بوی رحمٰن به من از سمت یمن می‌آید
آفرینش را گروهی چار گوهر گفته اند از آشفتهٔ غزل 524
1. آفرینش را گروهی چار گوهر گفته اند
قوم دیگر هفت ابا چار مادر گفته اند
عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد از آشفتهٔ غزل 525
1. عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد
عارف زمام امر به تقدیر می‌نهد
عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد از آشفتهٔ غزل 526
1. عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد
فارغ از وسوسه سبحه و زنارم کرد
ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود از آشفتهٔ غزل 527
1. ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود
در حق مجنون چه گفت از که سخن میشنود
همگی دشمن جان آفت دینند و دلند از آشفتهٔ غزل 528
1. همگی دشمن جان آفت دینند و دلند
یا رب این طایفه خوبان نه خود از آب و گلند
کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود از آشفتهٔ غزل 529
1. کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود
باو مصاحبت عاشقان روا نبود
شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد از آشفتهٔ غزل 530
1. شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد
مرا در عین ظلمت آب حیوان در مذاق افتد
تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند از آشفتهٔ غزل 531
1. تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند
بر سر ما و دل آورده غمت کاری چند
دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند از آشفتهٔ غزل 532
1. دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند
آن نقشهای مختلف بوالعجب نماند
بود آیا که زما پیر مغان یاد کند از آشفتهٔ غزل 533
1. بود آیا که زما پیر مغان یاد کند
بیکی جرعه ام از قید تن آزاد کند
شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد از آشفتهٔ غزل 534
1. شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد
به پابوسش ز بام چرخ ماه تام می‌افتد