سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید از آشفتهٔ غزل 500
1. سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید
می گلرنگ بچنگ آرو بنه جام نبید
اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند از آشفتهٔ غزل 501
1. اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند
وگرنه جان من از چیست اضطراب کند
در آن مقام که در جلوه ماه من باشد از آشفتهٔ غزل 502
1. در آن مقام که در جلوه ماه من باشد
چه جای شمع که خورشید انجمن باشد
شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند از آشفتهٔ غزل 503
1. شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند
چشم پروانه بجز پرتو او کی بیند
اسیرعشق شدن عقل را قرار نبود از آشفتهٔ غزل 504
1. اسیرعشق شدن عقل را قرار نبود
نظر بمنظر خوبان باختیار نبود
بود آیا که گل نو بچمن باز آید از آشفتهٔ غزل 505
1. بود آیا که گل نو بچمن باز آید
گرد او بلبل شوریده بآواز آید
آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود از آشفتهٔ غزل 506
1. آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود
چهره دست موسوی خط خوش داود بود
طرب آن نیست که ایام بهاری برسد از آشفتهٔ غزل 507
1. طرب آن نیست که ایام بهاری برسد
عیش آنست که پیغام نگاری برسد
ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود از آشفتهٔ غزل 508
1. ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود
خنده زنم بکار او گریه کنم بکار خود
میخوارگان بساط طرب چون بگسترند از آشفتهٔ غزل 509
1. میخوارگان بساط طرب چون بگسترند
اول ز پرده دختر رز را برآورند
از سر چو کله در برم آن ترک براندازد از آشفتهٔ غزل 510
1. از سر چو کله در برم آن ترک براندازد
هر کس نظری دارد در پاش سراندازد