دلی زینش مژه گر جراحتی دارد از آشفتهٔ غزل 464
1. دلی زینش مژه گر جراحتی دارد
کجا جز آن لب پر نوش راحتی دارد
مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد از آشفتهٔ غزل 465
1. مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد
از نوا راست عرب را به عجم می‌بندد
عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد از آشفتهٔ غزل 466
1. عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد
تا زهره در بزم فلک از وجد معجر برکشد
گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند از آشفتهٔ غزل 467
1. گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند
بلبلان خوش به نواسنجی برخاسته‌اند
گرجان نبود زنده بجانانه توان بود از آشفتهٔ غزل 468
1. گرجان نبود زنده بجانانه توان بود
جانان چونباشد به چه افسانه توان بود
تا مهم از خانه سر بر می‌زند از آشفتهٔ غزل 469
1. تا مهم از خانه سر بر می‌زند
آفتابش بوسه بر در می‌زند
وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند از آشفتهٔ غزل 470
1. وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند
آشنایان طریقت همه بیگانه شدند
زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند از آشفتهٔ غزل 471
1. زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند
میکده بستند و منع می‌پرستان می‌کنند
بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد از آشفتهٔ غزل 472
1. بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد
در بهشت ابدت حور مقدر گردد
آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید از آشفتهٔ غزل 473
1. آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید
شمع‌سان آتشم از دل به دهن می‌آید
شیخ زدین شه زاحتشام بنازد از آشفتهٔ غزل 474
1. شیخ زدین شه زاحتشام بنازد
عاشق درویش از کدام بنازد
زلیلی حسن کس افزون ندارد از آشفتهٔ غزل 475
1. زلیلی حسن کس افزون ندارد
خبر زین جلوه جز مجنون ندارد