صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند از آشفتهٔ غزل 428
1. صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند
نور پیدا را حدیث از نار پنهان گفته‌اند
از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد از آشفتهٔ غزل 429
1. از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد
نفس خودکام هوس پیشه مرا رسوا کرد
سفری چون سفر عشق خطرناک نبود از آشفتهٔ غزل 430
1. سفری چون سفر عشق خطرناک نبود
کاتشین بوده ره از آب نه از خاک نبود
عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد از آشفتهٔ غزل 431
1. عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد
عقل از کشور دل خیمه به صحرا می‌زد
دل که چندی از علایق رسته بود از آشفتهٔ غزل 432
1. دل که چندی از علایق رسته بود
دوش دیدم در کمندی بسته بود
این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند از آشفتهٔ غزل 433
1. این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند
بیشک زنگه رهزن اصحاب یقینند
در ساغر اگر باه گلنار بخندد از آشفتهٔ غزل 434
1. در ساغر اگر باه گلنار بخندد
نبود عجب ار مست به هوشیار بخندد
آن مست که در میکده مستانه بگرید از آشفتهٔ غزل 435
1. آن مست که در میکده مستانه بگرید
از شیخ حرم به که بافسانه بگرید
آتشی میلی به بالا می‌کند از آشفتهٔ غزل 436
1. آتشی میلی به بالا می‌کند
یا که برقی رو به صحرا می‌کند
دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید از آشفتهٔ غزل 437
1. دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید
بیندار دیو به چشمش ملکی می‌آید
دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد از آشفتهٔ غزل 438
1. دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد
مجنون صفتم شور جنونی بسر افتاد
دلم جز دوست منظوری ندارد از آشفتهٔ غزل 439
1. دلم جز دوست منظوری ندارد
که سینا جز زحق نوری ندارد