از پی عقل دویدم بدبستانی چند از آشفتهٔ غزل 405
1. از پی عقل دویدم بدبستانی چند
نیست جز زمزمه عشق تو دستانی چند
تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند از آشفتهٔ غزل 406
1. تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند
صیدی که رام اوست چرا امتحان کند
ایدل غم عشق ریشه ات کند از آشفتهٔ غزل 407
1. ایدل غم عشق ریشه ات کند
از کوی بتان تو رخت بربند
ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد از آشفتهٔ غزل 408
1. ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد
شکست شوکت دی شاخ گل ببار آمد
مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند از آشفتهٔ غزل 409
1. مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند
به پیش خویش همه هندوان غلام کنند
مطرب امشب راه دیگر می‌زند از آشفتهٔ غزل 410
1. مطرب امشب راه دیگر می‌زند
پرده دل را به نشتر می‌زند
فردا که شهیدان تو در حشر بیارند از آشفتهٔ غزل 411
1. فردا که شهیدان تو در حشر بیارند
فریاد اگر دست شکایت بدر آرند
ماه در زلف سیاهش نگرید از آشفتهٔ غزل 412
1. ماه در زلف سیاهش نگرید
در شب تیره بماهش نگرید
کشتن عاشق اگر عقاب ندارد از آشفتهٔ غزل 413
1. کشتن عاشق اگر عقاب ندارد
لیک باین قدر هم ثواب ندارد
سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد از آشفتهٔ غزل 414
1. سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد
ناچار درد عاشقی آخر به سودا می‌کشد
جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد از آشفتهٔ غزل 415
1. جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد
هرکه آن تیر و کمان دید ز جان می‌گذرد