زآن غنچه که از پرده بیک بار برآمد از آشفتهٔ غزل 393
1. زآن غنچه که از پرده بیک بار برآمد
گلزار بجوش آمد گل زار برآمد
آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند از آشفتهٔ غزل 394
1. آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند
چون دو مستند که پیوسته پی قصد همند
از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد از آشفتهٔ غزل 395
1. از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد
جان دستمزد آن دزد را کز دزد کالا می‌برد
مغبچگان گرد مغان صف زنید از آشفتهٔ غزل 396
1. مغبچگان گرد مغان صف زنید
نغمه سرایید و به کف دف زنید
تا رود جان از تن ما می‌رود از آشفتهٔ غزل 397
1. تا رود جان از تن ما می‌رود
داند این معنی به عمدا می‌رود
هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد از آشفتهٔ غزل 398
1. هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد
داند آنحال که گو در خم چوگان دارد
گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد از آشفتهٔ غزل 399
1. گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد
در سر هوای کعبه و دیرش کم اوفتد
زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد از آشفتهٔ غزل 400
1. زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد
که بی جانانه جان در تن چو جسمی بی روان باشد
مستان تو از جام ازل باده خورانند از آشفتهٔ غزل 401
1. مستان تو از جام ازل باده خورانند
تا صبح ابد از دو جهان بیخبرانند
تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود از آشفتهٔ غزل 402
1. تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود
تا بکی گوهر اسرار تو بنهفته بود
روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد از آشفتهٔ غزل 403
1. روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد
کار عشاق به دور تو چنین می‌گذرد
فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید از آشفتهٔ غزل 404
1. فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید
نافه چین بخم زلف تو مرهون گردید