تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است از آشفتهٔ غزل 286
1. تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است
زخمی که نمک سوده بر او حالتش اینست
ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت از آشفتهٔ غزل 287
1. ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت
باده پیش آر که چون باد بهاران بگذشت
از سر کوی تو هر کو بسلامت میرفت از آشفتهٔ غزل 288
1. از سر کوی تو هر کو بسلامت میرفت
خود به پیش و زپیش خیل ملامت میرفت
ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست از آشفتهٔ غزل 289
1. ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست
جانت بلب رسیده دگر این شتاب چیست
گفتم این لاله است گفت از داغداران منست از آشفتهٔ غزل 290
1. گفتم این لاله است گفت از داغداران منست
گفتم این نرگس بگفت از میگساران منست
ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت از آشفتهٔ غزل 291
1. ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت
تقدیر و قضا هر روز سر در خط احکامت
چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست از آشفتهٔ غزل 292
1. چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست
که زبرخواستنش طاقتم از دل برخاست
از برم آن سرو خرامان گذشت از آشفتهٔ غزل 293
1. از برم آن سرو خرامان گذشت
برق یمانی به نیستان گذشت
زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست از آشفتهٔ غزل 294
1. زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست
آنشه نکند زیست که او را سپهی نیست
کیم من تا توانم دهر زد از هستی بدرگاهت از آشفتهٔ غزل 295
1. کیم من تا توانم دهر زد از هستی بدرگاهت
که برتر از قیاس و وهم آمد پایه جاهت
تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است از آشفتهٔ غزل 296
1. تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است
آهی زدل بر آر که فرصت غنیمت است
منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت از آشفتهٔ غزل 297
1. منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت
چه جرم رفت که می‌رانیم ز بزم وصالت