آتشین روی تو را زلف نگویم دود است از آشفتهٔ غزل 274
1. آتشین روی تو را زلف نگویم دود است
بلکه آن شعله طور است که مشک آلود است
مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت از آشفتهٔ غزل 275
1. مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت
کاندر این بزم مرا بیخبر و بیخود ساخت
ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت از آشفتهٔ غزل 276
1. ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت
شحنه عقل چو بشنید زمجلس بگریخت
رعنا غزالم فصل بهار است از آشفتهٔ غزل 277
1. رعنا غزالم فصل بهار است
مشکوی گلزار رشگ تتار است
بلای جان من خسته سرو بالائیست از آشفتهٔ غزل 278
1. بلای جان من خسته سرو بالائیست
زخوان عشق مرا نعمتی والائیست
از عالمش چه غم که خداوند یار اوست از آشفتهٔ غزل 279
1. از عالمش چه غم که خداوند یار اوست
کون و مکان همه بکف اختیار اوست
ترک من زلف سمن سا چو برخ بربشکست از آشفتهٔ غزل 280
1. ترک من زلف سمن سا چو برخ بربشکست
رونق برگ گل و توده عنبر بشکست
شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست از آشفتهٔ غزل 281
1. شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست
شکوه در مرحله عشق زمعشوق خطاست
پسته دهن بسته زخندیدنت از آشفتهٔ غزل 282
1. پسته دهن بسته زخندیدنت
آینه حیران شده از دیدنت
رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت از آشفتهٔ غزل 283
1. رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت
تا کجا سایه دهد سرو همایون فالت
خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت از آشفتهٔ غزل 284
1. خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت
احولی باشد که کس زشتی ببیند در بهشت
نوبهاری ظریف و دل بند است از آشفتهٔ غزل 285
1. نوبهاری ظریف و دل بند است
باد را روح راح پیوند است