ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست از آشفتهٔ غزل 262
1. ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست
لیک چون من هیچکس در کار خود ناچار نیست
اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست از آشفتهٔ غزل 263
1. اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست
مقام عشق چرا بر فراز عیوقست
سرو و گل گوئی از چمن برخاست از آشفتهٔ غزل 264
1. سرو و گل گوئی از چمن برخاست
سرو گل رو از انجمن برخاست
ساقیا می که سلخ شبان است از آشفتهٔ غزل 265
1. ساقیا می که سلخ شبان است
شب تودیع می پرستان است
بمددکاری عشقت زهوس شاید رست از آشفتهٔ غزل 266
1. بمددکاری عشقت زهوس شاید رست
عشق هر جا بدرون شد در شهوت بربست
عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست از آشفتهٔ غزل 267
1. عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست
مینماید بدرون آنچه زبیرون پیداست
این فتنه که چشم تو برانگیخت از آشفتهٔ غزل 268
1. این فتنه که چشم تو برانگیخت
بس خون که زمردمان فروریخت
مرا بساخت میخانه تا که راهی هست از آشفتهٔ غزل 269
1. مرا بساخت میخانه تا که راهی هست
گمان مکن که مرا ره بپادشاهی هست
در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست از آشفتهٔ غزل 270
1. در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست
در دلی نیست که از عشق گلی غوغا نیست
هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت از آشفتهٔ غزل 271
1. هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت
ای مسلمانان من از اسلام خود دارم ندامت
آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است از آشفتهٔ غزل 272
1. آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است
میگساری نه که آزار دل مرد ره است
سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت از آشفتهٔ غزل 273
1. سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت
غافل که ززلف تو سودا زده سامان داشت