گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت از آشفتهٔ غزل 238
1. گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت
روز قیامت عیان کنی ز کرامت
هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت از آشفتهٔ غزل 239
1. هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت
همچو مرغی است که شب برق بکاشانه گذاشت
زینهار از دهان شیرینت از آشفتهٔ غزل 240
1. زینهار از دهان شیرینت
آه از پنجه نگارینت
شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست از آشفتهٔ غزل 241
1. شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست
عشقت شهست و سکه دولت بنام اوست
من کیستم که وصف کنم از جمال دوست از آشفتهٔ غزل 242
1. من کیستم که وصف کنم از جمال دوست
ما ذره آفتاب حقیقت جمال دوست
نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست از آشفتهٔ غزل 243
1. نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست
یا بجز عشق بتان در دو جهان کاری هست
ای قافله سالار زلیلی خبری نیست از آشفتهٔ غزل 244
1. ای قافله سالار زلیلی خبری نیست
بانگ جرسی هست و زمجنون اثری نیست
گلزار مگوئید که قصری زبهشت است از آشفتهٔ غزل 245
1. گلزار مگوئید که قصری زبهشت است
ساقی نه پری کادمی حور سرشت است
چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت از آشفتهٔ غزل 246
1. چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت
بر من آن رفت که بر شمع سحرگاه گذشت
رسید از عالم غیبم بشارت از آشفتهٔ غزل 247
1. رسید از عالم غیبم بشارت
که آمد بر سر آن رنج ومرارت
ای ماه و خور از آینه داران جمالت از آشفتهٔ غزل 248
1. ای ماه و خور از آینه داران جمالت
طوبی خجل از جلوه نو خیز نهالت
سود ره عشق چیست جمله زیان است از آشفتهٔ غزل 249
1. سود ره عشق چیست جمله زیان است
سود من است ار زیان اهل جهان است