زلف تو یکجهان پریشان داشت از آشفتهٔ غزل 226
1. زلف تو یکجهان پریشان داشت
از همه دل زمن دل و جان داشت
این دود که دوش از دل سودازده برخاست از آشفتهٔ غزل 227
1. این دود که دوش از دل سودازده برخاست
چون شمع مرا سوخت ولی بزم بیاراست
بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت از آشفتهٔ غزل 228
1. بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت
که بارهاست بجانم زاحتمال محبت
از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است از آشفتهٔ غزل 229
1. از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است
تن گر بکاست عشق ولی روح پرور است
یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست از آشفتهٔ غزل 230
1. یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست
وین که بر داغ درون تازه نمک پاشد کیست
گلم میار خدا را تو باغبان عنایت از آشفتهٔ غزل 231
1. گلم میار خدا را تو باغبان عنایت
خزان ما زبهار تو کی رسد بنهایت
برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت از آشفتهٔ غزل 232
1. برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت
که شدست صرف عمرم همه در مقام حیرت
هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت از آشفتهٔ غزل 233
1. هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت
شرر عشق بتان خرمن دانائی سوخت
این کجکله ترک قزلباش کدامست از آشفتهٔ غزل 234
1. این کجکله ترک قزلباش کدامست
آشوب دل و دین بود این فتنه چه نامست
از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت از آشفتهٔ غزل 235
1. از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت
یا مگر خوشه انگور که از تاک آویخت
تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت از آشفتهٔ غزل 236
1. تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت
که به داغ عشق بسته است نشان آدمیت
آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست از آشفتهٔ غزل 237
1. آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست
معنی سر ازل در پرده تصویر تست