سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت از آشفتهٔ غزل 191
1. سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت
نرگس مسکین ز شرم چشم مستت خواب داشت
زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست از آشفتهٔ غزل 192
1. زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست
کشت زهدم ای حریفان رند قلاشی کجاست
از این آتش که عشقت در من افروخت از آشفتهٔ غزل 193
1. از این آتش که عشقت در من افروخت
سمندر سوختن را از من آموخت
مرا کان لب شراب سلسبیل است از آشفتهٔ غزل 194
1. مرا کان لب شراب سلسبیل است
می خلد ار خورم خونم سبیل است
تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است از آشفتهٔ غزل 195
1. تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است
ز سیم و سنگ تفاوت هزار فرسنگ است
فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت از آشفتهٔ غزل 196
1. فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت
گمان مکن که کنم از نظر فراموشت
المنة لله که ز نو عهد بهار است از آشفتهٔ غزل 197
1. المنة لله که ز نو عهد بهار است
بلبل به نواخوانی و گل بر سر بار است
دوست بخلوتگه دل برنشست از آشفتهٔ غزل 198
1. دوست بخلوتگه دل برنشست
در برخ خیل رقیبان ببست
خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است از آشفتهٔ غزل 199
1. خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است
با ماهتاب ماه سخن گوی خوشتر است
من بخود مشغول و یار از دست رفت از آشفتهٔ غزل 200
1. من بخود مشغول و یار از دست رفت
چون کنم یاران که کار از دست رفت
بکمان ابروان بست دو زلف چون کمندت از آشفتهٔ غزل 201
1. بکمان ابروان بست دو زلف چون کمندت
که زنی بتیرش آندل که گریخته زبندت
غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست از آشفتهٔ غزل 202
1. غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست
نیست ازاهل نظر هر که بتو ناظر نیست