منظر روی بتان قبله اهل نظر است از آشفتهٔ غزل 167
1. منظر روی بتان قبله اهل نظر است
نظر پاک بکعبه است نه جای دگر است
آن فتنه زانجمن چو برخاست از آشفتهٔ غزل 168
1. آن فتنه زانجمن چو برخاست
شد قامت او قیامتی راست
جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست از آشفتهٔ غزل 169
1. جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست
مغشوق تر از ملک دلم مملکتی نیست
مجوی چشمه حیوان بجان طلب لب دوست از آشفتهٔ غزل 170
1. مجوی چشمه حیوان بجان طلب لب دوست
نه خضر زنده آب بقاست زنده اوست
عقرب زلف کجت بماه قرین است از آشفتهٔ غزل 171
1. عقرب زلف کجت بماه قرین است
ما رسیه خازن بهشت برین است
گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست از آشفتهٔ غزل 172
1. گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست
ور دو عالم دوست گیرم در نیابم چون تو دوست
بیداری خیال تو از خواب خوشترست از آشفتهٔ غزل 173
1. بیداری خیال تو از خواب خوشترست
زهر حبیب از شکر ناب خوشترست
سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت از آشفتهٔ غزل 174
1. سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت
زآه پروانه بود کاتشی افتاده بجانت
ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت از آشفتهٔ غزل 175
1. ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت
گر نیست دعا باری شادیم بدشنامت
خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت از آشفتهٔ غزل 176
1. خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت
نه مباح است در این ماه من سفرت
یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست از آشفتهٔ غزل 177
1. یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست
کافت ملک عجم فتنه خیل عربست
گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت از آشفتهٔ غزل 178
1. گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت
زخاک میکده جوئیم کیمیای سعادت