وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست از آشفتهٔ غزل 155
1. وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست
بیوفا هست گل باغ و چه گل رویان نیست
بت پرستنده بت رویت از آشفتهٔ غزل 156
1. بت پرستنده بت رویت
کفر زنار بند گیسویت
این شکل بشر زمشکلاتست از آشفتهٔ غزل 157
1. این شکل بشر زمشکلاتست
ممکن چو تو کی زممکنانست
ای قضا و قدر ایستاده بحکم و رایت از آشفتهٔ غزل 158
1. ای قضا و قدر ایستاده بحکم و رایت
ماه و خور آینه رای جهان آرایت
لبش هنوز زطفلی نشسته از شیر است از آشفتهٔ غزل 159
1. لبش هنوز زطفلی نشسته از شیر است
که آهوی نگهش در کمینگه شیر است
دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت از آشفتهٔ غزل 160
1. دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت
جان سوده بخاک حرمت جبهه طاعت
خار ره عشق بوستان است از آشفتهٔ غزل 161
1. خار ره عشق بوستان است
گل عاریتی زبوستان است
زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست از آشفتهٔ غزل 162
1. زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست
زجان بریدن جانان هزار چندانست
هر کرا چشم هر نفس بکسی است از آشفتهٔ غزل 163
1. هر کرا چشم هر نفس بکسی است
نیست عاشق یقین که بوالهوسی است
ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست از آشفتهٔ غزل 164
1. ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست
با غیر هم بیان نکنم جز پیام دوست
هر غیر که بنگری زیار است از آشفتهٔ غزل 165
1. هر غیر که بنگری زیار است
این نقش و نگار از نگار است
ما را بجز شراب محبت شراب نیست از آشفتهٔ غزل 166
1. ما را بجز شراب محبت شراب نیست
جز صدق در طریقت عاشق ثواب نیست