ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت از آشفتهٔ غزل 119
1. ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت
ای بهشت جاودان اندر تماشا میرمت
بی تو یکشب گر سرم بر بستر است از آشفتهٔ غزل 120
1. بی تو یکشب گر سرم بر بستر است
نوک مژگان بر دو چشمم نشتر است
دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست از آشفتهٔ غزل 121
1. دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست
گر حرف کفر گفت نه جای ضلالتست
زینهار از دو ترک خونخوارت از آشفتهٔ غزل 122
1. زینهار از دو ترک خونخوارت
حذر از عقربان جرارت
گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست از آشفتهٔ غزل 123
1. گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست
و گر بعمد کشی گویمت خطائی هست
جامه کعبه چو خم موی تست از آشفتهٔ غزل 124
1. جامه کعبه چو خم موی تست
قبله عشاق در ابروی تست
هر کرا عشق در کمند انداخت از آشفتهٔ غزل 125
1. هر کرا عشق در کمند انداخت
بست و از قید عقل فارغ ساخت
دل و دین خلق برده خط و خال دلفریبت از آشفتهٔ غزل 126
1. دل و دین خلق برده خط و خال دلفریبت
بکه آوریم یرغو زجفای بی حسیبت
آن را که کشوری بنگاهی مسلم است از آشفتهٔ غزل 127
1. آن را که کشوری بنگاهی مسلم است
چون جم جهانیش همه در زیر خاتم است
بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست از آشفتهٔ غزل 128
1. بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست
به عاشقان بنما حسن لایزال ای دوست
آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است از آشفتهٔ غزل 129
1. آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است
با شب گر آفتاب بود روز روشن است
خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت از آشفتهٔ غزل 130
1. خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت
تا چند کنی شوخی؟ تا چند ظرافت؟