1 ای چشم و چراغ اهل بینش مقصود وجود آفرینش
2 صاحب دل لاینام قلبی مهمان أبیت عند ربی
3 در وصف تو لانبی بعدی خود وصف تو و زبان سعدی؟
1 همه را ده چو میدهی موسوم نه یکی راضی و دگر محروم
2 خیر با همگنان بباید کرد تا نیفتد میان ایشان گرد
3 کانچه در کفهای بیفزاید به دگر بیخلاف درباید
1 عدل و انصاف و راستی باید ور خزینه تهی بود شاید
2 نکند هرگز اهل دانش و داد دل مردم خراب و گنج آباد
3 پادشاهی که یار درویشست پاسبان ممالک خویشست
1 نظر کن درین موی باریک سر که باریک بینند اهل نظر
2 چو تنهاست از رشتهای کمترست چو پر شد ز زنجیر محکمترست
1 نخست اندیشه کن آنگاه گفتار که نامحکم بود بیاصل دیوار
2 چو بد کردی مشو ایمن ز بدگوی که بد را کس نخواهد گفت نیکوی
1 چو نیکو گفت ابراهیم ادهم چو ترک ملک و دولت کرد و خاتم
2 نباید بستن اندر چیز و کس دل که دل برداشتن کاریست مشکل
1 یکی را دیدم اندر جایگاهی که میکاوید قبر پادشاهی
2 به دست از بارگاهش خاک میرفت سرشک از دیده میبارید و میگفت
3 ندانم پادشه یا پاسبانی همی بینم که مشتی استخوانی
1 چه سرپوشیدگان مرد بودند که گوی نخوت از مردان ربودند
2 تو با این مردی و زورآزمایی همی ترسم که از زن کمتر آیی
1 نکویی گرچه با ناکس نشاید برای مصلحت گه گه بباید
2 سگ درنده چون دندان کند تیز تو در حال استخوانی پیش او ریز
3 به عرف اندر جهان از سگ بتر نیست نکویی با وی از حکمت به در نیست
4 که گر سنگش زنی جنگ آزماید ورش تیمار داری گله پاید
1 نمیرد گر بمیرد نیکنامی که در خیلش بود قائم مقامی
2 چو در مجلس چراغی هست اگر شمع بمیرد، همچنان روشن بود جمع