آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ از صائب تبریزی دیوان اشعار 27

1 نم به دل نگذاشت خونم خنجر قصاب را جذبه من می کشد از صلب آهن آب را

2 ابر چشم من چنین گر گوهر افشانی کند کاسه دریوزه دریا کند گرداب را

1 دل ز مهر بوالهوس آزاد کن شعله را از قید خس آزاد کن

2 ما حریف درد غربت نیستیم مرغ ما را با قفس آزاد کن!

1 شکفتگی ز می ناب تازگی دارد نشاط در ره سیلاب تازگی دارد

2 درین زمانه که خون خوردن است بیدردی شراب خوردن احباب تازگی دارد

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را