یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم از صائب تبریزی دیوان اشعار 467

1 در جوهر نهفته من سرسری مبین آیینه ام، به جامه خاکستری مبین

1 گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی گر خط کشی به عالم خط امان بیابی

2 آن گوهری که جویی در جیب آسمان ها گر پاکشی به دامن در خود روان بیابی

1 می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا می خلد در دیده من هر نفس خاری جدا

2 از متاع عاریت بر خود دکانی چیده ام وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم