تا دیده بر آن عارض گلگون افتاد از عمعق بخاری رباعی 3

1 ای عارض تو چون گل و زلف تو چو سنبل من شیفته و فتنه آن سنبل و آن گل

2 زلفین تو قیریست بر انگیخته از عاج رخسار تو شیریست بر آمیخته بامل

1 یک دم نشود که در دم افزون نکنی چو عادت خویت این بود، چون نکنی؟

2 دلداری بر من یقین که داری در دل لیکن نکنی، تا جگرم خون نکنی

1 چند پویی به گرد عالم چند؟ چند کوبی طریق پویایی؟

2 تا کی از بهر قوت و شهوت نفس همچو کاسانه می‌نیاسایی؟