صفحهٔ روی ترا دید و ورق برگرداند از صائب تبریزی دیوان اشعار 678

1 خطی که دمید گرد رخسارش شد پرده گلیم چشم عیارش

2 بر خاطر نازکش گران آید گل تکیه زند اگر به دیوارش

1 در جوهر نهفته من سرسری مبین آیینه ام، به جامه خاکستری مبین

1 راه خوابیده رسانید به منزل خود را نرساندی تو گرانجان به در دل خود را

2 تا چو گرداب توان ریشه رسانید به آب همچو کشتی مکن آلوده ساحل خود را

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم