درد و غم خوبان جوان پیرم کرد از فرخی یزدی رباعی 121

1 ز انقلابی سخت جاری سیل خون باید نمود وین بنای سست پی را سرنگون باید نمود

2 از برای نشر آزادی زبان باید گشاد ارتجاعیون عالم را زبون باید نمود

1 گر پریشان خم گیسوی تو از شانه نبود هر خمی منزل جمعی دل دیوانه نبود

2 تیشه بر سر زد فرهاد و چو شیرین جان داد دیگران را مگر این همت مردانه نبود

1 باور نکنی گر غم دل گفتن ما را بین از اثر اشک به خون خفتن ما را

2 صد بار بهار آمد و یکبار ندیدند مرغان مصیبت زده بشکفتن ما را

1 این ستمکاران که می‌خواهند سلطانی کنند عالمی را کشته تا یک دم هوسرانی کنند

2 آنچه باقی مانده از دربار چنگیز و نِرُن بار بار آورده و سر بار ایرانی کنند

1 قسم به عزت و قدر و مقام آزادی که روح بخش جهان است نام آزادی

2 به پیش اهل جهان محترم بود آنکس که داشت از دل و جان احترام آزادی