از خود مرا برون بر، تا کی در این خرابات از صائب تبریزی دیوان اشعار 1089

1 چشم گشایش از خلق، نبود به هیچ بابم در بزم بیسوادان، لب بسته چون کتابم

1 تا صدق طلب خضر من آبله پا بود هر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

2 از کشمکش عشق رسیدیم به دولت این اره به فرق سر ما بال هما بود

1 دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت گل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

2 کم خود گیر که انگشت نما می گردد هر که چون ماه درین حلقه کم خویش گرفت

1 نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

2 زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند مرده دانیم کسی را که نبیند ما را

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم